Z tego artykułu dowiesz się:
- Jakie dziedziny sztuki interesowały Witkacego.
- Dlaczego portrety Witkacego są wyjątkowe.
- Które dramaty Witkacego zyskały popularność.
- Co wydarzyło się w dniu śmierci Witkacego.
Kim był Witkacy?
Stanisław Ignacy Witkiewicz, znany jako Witkacy, był jednym z najbardziej wszechstronnych polskich artystów XX wieku. Zajmował się malarstwem, literaturą, teatrem, fotografią i filozofią. Jego twórczość wymykała się podziałom na poszczególne dziedziny sztuki, a charakterystyczne połączenie groteski, absurdu i refleksji nad kondycją człowieka do dziś wyróżnia go na tle innych twórców swojej epoki. 18 września przypada rocznica śmierci Witkacego, który zmarł tego dnia w 1939 roku.
Quiz: Kto napisał twoje ulubione książki? Przypisz nazwisko do tytułu
Artystyczne początki
Stanisław Ignacy Witkiewicz urodził się 24 lutego 1885 roku w Warszawie. Jego ojcem był Stanisław Witkiewicz - malarz, krytyk sztuki i twórca stylu zakopiańskiego. Witkacy dużą część dzieciństwa i młodości spędził w Zakopanem, gdzie od początku miał kontakt ze środowiskiem artystycznym i intelektualnym.
W latach 1905–1910 studiował w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych w pracowni Józefa Mehoffera. Nie ograniczał się jednak do malarstwa. Już jako młody twórca interesował się literaturą, teatrem, filozofią i fotografią. Ważnym doświadczeniem była dla niego także podróż do Australii i innych części świata, którą odbył w 1914 roku razem z Bronisławem Malinowskim.
Witkacy jako malarz
Malarstwo zajmowało ważne miejsce w twórczości Witkacego. Artysta eksperymentował z formą i sposobem przedstawiania człowieka. W jego pracach pojawiały się deformacje, intensywna ekspresja oraz odejście od realistycznego odwzorowania rzeczywistości.
Po I wojnie światowej związał się z polskim ruchem formistycznym, który należał do najważniejszych nurtów rodzimej awangardy. Formiści odrzucali klasyczne zasady przedstawiania świata i poszukiwali nowych środków artystycznego wyrazu. Witkacy był jednym z czołowych przedstawicieli tego środowiska.
Portret Michała Choromańskiego, autor: Witkacy. 1928
Szczególne miejsce w jego dorobku zajmowały portrety. W 1925 roku założył tzw. „firmę portretową S. I. Witkiewicz”. Powstające w niej prace miały różny charakter – od stosunkowo realistycznych wizerunków po mocno zdeformowane, groteskowe portrety. Witkacy opracował własny system typów portretowych, a część prac opatrywał charakterystycznymi oznaczeniami, na których informował o używkach przyjętych podczas pracy.
Stefania Tuwimowa pędzla Witkacego
Literatura i „Szewcy”
Poza malarstwem Witkacy intensywnie rozwijał twórczość dramatyczną. Napisał ponad trzydzieści sztuk, wśród których znalazły się „Wariat i zakonnica”, „W małym dworku”, „Kurka Wodna”, „Matka”, „Gyubal Wahazar” oraz „Szewcy”.
Szczególne miejsce zajmują „Szewcy”, jeden z najbardziej znanych dramatów Witkacego. Utwór jest również lekturą szkolną w szkołach ponadpodstawowych, dzięki czemu twórczość autora pozostaje częścią edukacji literackiej kolejnych pokoleń. „Szewcy” są omawiani między innymi w kontekście groteski, przemian społecznych i politycznych oraz awangardowych koncepcji teatru.
Witkacy był również autorem powieści. W 1927 roku ukazało się „Pożegnanie jesieni”, a w 1930 roku „Nienasycenie”. Obie książki łączyły literacki eksperyment z rozważaniami filozoficznymi i społecznymi.
Śmierć Witkacego
Wybuch II wojny światowej zastał go w Warszawie. 5 września 1939 roku Witkacy opuścił stolicę i udał się na wschód wraz z Czesławą Oknińską-Korzeniowską. 18 września, w miejscowości Jeziory na Polesiu, popełnił samobójstwo. Miał 54 lata.
Dziś Witkacy pozostaje jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci polskiej kultury XX wieku. Jego dorobek obejmuje dramaty, powieści, rozprawy filozoficzne, obrazy, portrety i fotografie. 18 września, w rocznicę jego śmierci, powraca więc nie tylko postać pisarza, ale przede wszystkim artysty, który próbował stworzyć własny, niezależny język dla niemal każdej dziedziny sztuki.
Źródło: Radio ZET/ Wikipedia