Najwybitniejszy polski poeta XX wieku. W PRL-u cenzura zakazała wymieniania jego nazwiska
Choć dziś jest bezsprzecznie uznawany za najwybitniejszego polskiego poetę, to w czasach PRL-u Czesław Miłosz był uważany za "zdrajcę" oraz "renegata". Cenzura tak mocno "tępiła" jego postać, ze nie pozwalała nawet wymieniać nigdzie jego nazwiska.
Z tego artykułu dowiesz się:
- Czesław Miłosz to wybitny polski poeta, eseista, tłumacz i człowiek kultury.
- Po wojnie Miłosz wyjechał z Polski. Poprosił o azyl we Francji.
- Władze PRL znienawidziły poetę. Nazwały go zdrajcą. Cenzurowano nawet jego nazwisko.
Czesław Miłosz to wybitny polski poeta
Czesław Miłosz to najwybitniejszy polski poeta XX wieku. Na świat przyszedł we wsi Szetejnie na Litwie. Debiutował już w latach 30. XX wieku wierszami "Kompozycja" i "Podróż". Działał w Klubie Intelektualistów i miał lewicowe poglądy. II wojna światowa zastała Miłosza, gdy przebywał w Rumunii. Następnie przedostał się w rodzinne strony, a potem tymczasowo mieszkał w Wilnie. W kolejnych latach żył w Warszawie, a w 1945 trafił do Krakowa.
Jak dobrze znasz polską poezję? Jesteś mistrzem, jeśli zgarniesz 100 proc. punktów! Dalsza część artykułu znajduje się pod quizem.
Quiz: Quiz. Polska poezja. Rozpoznasz autora po fragmencie wiersza?
Miłosz w dwudziestoleciu międzywojennym nazywany był poetą katastroficznym. Już po wojnie jego twórczość stała się bardziej intelektualna. W 1980 roku Miłosz otrzymał literacką Nagrodę Nobla za całokształt twórczości. Do jego najważniejszych dzieł należą:
- "Traktat poetycki"
- "Światło dzienne"
- "Dolina Issy"
- "Zniewolony umysł"
- "Rodzinna Europa"
- "Piesek przydrożny"
- "Ziemia Ulro".
Czesław Miłosz na emigracji. Wyjechał po wojnie i na stałe wrócił do Polski dopiero po 1989 roku
Już po wojnie Czesław Miłosz podjął pracę w korpusie dyplomatycznym komunistycznych władz Polski. Był attaché kulturalnym w Stanach Zjednoczonych oraz we Francji. W 1951 roku poprosił francuski rząd o azyl polityczny, natomiast sam do momentu przyznania mu stosownych dokumentów, znalazł schronienie w domu u Jerzego Giedroycia.
Miłosz bał się, że komuniści za wszelką cenę będą chcieli sprowadzić go do kraju i nie cofną się nawet przed porwaniem. Poeta nawiązał współpracę m.in. z "Wiadomościami Literackimi", co jednak nie spodobało się części polskiej emigracji. W 1953 roku Miłosz wydał "Zniewolony umysł", który skierował do emigrantów, a w zbiorze esejów starał się pokazać, jak działa umysł człowieka w demokracjach ludowych.
Kilka lat później poeta zamieszkał w Stanach Zjednoczonych, gdzie wykładał m.in. na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley. Do Polski wrócił dopiero w 1993 roku i na stałe zamieszkał w Krakowie, uznając, że to miasto najbardziej podobne do Wilna. Zmarł w 2004 roku.
Dla władz PRL Miłosz był "zdrajcą", a jego nazwisko z premedytacją wymazywano z historii
Po odwróceniu się od władz PRL, komuniści postanowili całkowicie zakazać twórczości Miłosza w kraju. Od 1951 roku wszystkie jego utwory podlegały natychmiastowemu wycofaniu z bibliotek .
Miłosza nazywano zdrajcą oraz renegatem. Potępił go Związek Literatów Polskich, a cenzura nie tylko blokowała jego twórczość, ale dbała o to, aby poeta nie był wymieniany z nazwiska. Miłosz dla władz PRL przestał istnieć, a gdy nie dało się uniknąć jego wspomnienia, funkcjonował jako autor "Ocalenia". Ostry kurs wobec artysty został złagodzony dopiero po przyznaniu mu Nobla. W 1981 roku Miłosz pojawił się nawet w Polsce, gdzie oficjalnie wydano (choć w ocenzurowanej wersji) jego utwory.
Źródło: Radio ZET/ Wikipedia/culture.pl