Tak cała Polska żegnała ukochanego aktora. Mimo mrozów „schodziły się tłumy z kwiatami”
Kilka dni temu minęła 115. rocznica jego urodzin. Tadeusz Fijewski był wybitnym polskim aktorem. Jego role przeszły do historii polskiego kina. Gdy zmarł, fani i środowisko artystyczne wstrzymało oddech.
Z tego artykułu dowiesz się:
- Jak Tadeusz Fijewski zdobył popularność w polskim kinie i teatrze.
- Co wyróżnia dorobek artystyczny Tadeusza Fijewskiego.
- Dlaczego fani Tadeusza Fijewskiego gromadzili się mimo mrozów.
- Które role filmowe są najważniejsze w karierze Tadeusza Fijewskiego.
Jerzy Antczak wspominał Tadeusza Fijewskiego
Tadeusz Fijewski zachwycił w polskiej kinematografii. Wspominając jego dorobek, często mówi się o nim jako o legendzie polskiego kina i teatru. Zagrał w licznych produkcjach, które zyskały miano kultowych. Gdy odszedł, nie tylko środowisko artystyczne pogrążyło się w żałobie.
Jak wynika ze wspomnień reżysera Jerzego Antczaka, pogrążeni w smutku bliscy i fani aktora mimo trudnych warunków pogodowych, oddawali mu hołd.
Były potworne mrozy, ponad dwadzieścia stopni poniżej zera, a do Tadzia spoczywającego w holu Teatru Polskiego schodziły się tłumy z kwiatami. (…) W końcu wszystkiego miłość jest tym, co nadaje znaczenie naszemu życiu
Tadeusz Fijewski wybitnym polskim aktorem
Polska kinematografia to wielu utalentowanych aktorów, którzy zagrali w ponadczasowych produkcjach. Sporo z nich zagrało w tytułach z czasów PRL-u. Ich talent został doceniony przez widzów i krytyków. Zachwycili starsze i młodsze pokolenia, dzięki czemu bez względu na to, jak potoczyły się ich losy, są doskonale pamiętani.
W gronie bardzo utalentowanych polskich aktorów znalazł się Tadeusz Fijewski. Urodził się 14 lipca 1911 roku w Warszawie, gdzie zmarł 12 listopada 1978 roku. Zadebiutował 13 października 1921 roku jako statysta w „Chorym z urojenia” Moliera w Teatrze Polskim w Warszawie. Po debiucie występował w spektaklach amatorskich oraz przedstawieniach dla dzieci. Od 1927 roku również w filmie. Z kolei na ekranie zadebiutował jako 16-letni laureat konkursu zorganizowanego przez dziennik „ABC” w filmie „Zew morza” w reżyserii Henryka Szaro. W roku 1936 ukończył Państwowy Instytut Sztuki Teatralnej w Warszawie. Następnie grał w objazdowym Teatrze dla Dzieci.
Po wybuchu II wojny światowej zgłosił się do Wojska Polskiego, jednak nie został powołany do służby. Na początku maja 1940 roku został wywieziony z Pawiaka do Sachsenhausen i Dachau. Po uwolnieniu z obozu pracował jako sprzątacz i kelner w warszawskich klubach. Uczestniczy również w powstaniu warszawskim.
Po powrocie do Polski w 1945 roku występował na deskach teatrów w Łodzi, Warszawie i Toruniu. Zagrał w ponad 50 produkcjach, a najsłynniejsze z nich to: „Lalka” Wojciecha Jerzego Hasa, „Chłopi” Jana Rybkowskiego, „Czterej pancerni i pies” Konrada Nałęckiego oraz cykl filmów o Panu Anatolu w reżyserii Jana Rybkowskiego.
Źródło: Radio ZET/ Wikipedia/film.wp.pl