Zdobył 8 Oscarów i Złoty Glob. Polacy na pewno nie zauważyli tych błędów
Ten film zapisał się w historii kina jako jeden z najbardziej uhonorowanych musicali wszech czasów. Zachwycał rozmachem, muzyką i aktorstwem, zdobywając Oscary i Złoty Glob oraz uznanie krytyków na całym świecie. Dopiero po latach widzowie zaczęli dostrzegać drobne błędy i nieścisłości, które umknęły publiczności podczas premierowych seansów.
Z tego artykułu dowiesz się:
- Jakie są korzenie filmu „My Fair Lady” i jego literackie inspiracje.
- O czym opowiada musical oraz kto wcielił się w główne role.
- Jakie błędy i wpadki ukrywa jeden z najsłynniejszych musicali w historii.
To jeden z najbardziej uhonorowanych musicali wszech czasów
„My Fair Lady" to amerykański musical o charakterze komediodramatu z 1964 roku, który powstał jako ekranowa wersja scenicznego musicalu Alana Jaya Lernera i Fredericka Loewe’a z 1956 roku. Ten z kolei bazował na sztuce Pygmalion autorstwa George’a Bernarda Shawa z 1913 roku. Autorem scenariusza filmowego był Alan Jay Lerner, natomiast reżyserią zajął się George Cukor.
Rozwiąż quiz. Jesteś mistrzem, jeśli zgarniesz 100 proc. punktów! Dalszą część artykułu znajdziesz pod quizem...
Quiz: Najlepsze polskie seriale w historii. Ile z nich znasz? Młodzież nie da rady
Film odniósł ogromny sukces kasowy i artystyczny, stając się drugim najbardziej dochodowym tytułem 1964 roku, ustępując jedynie „Mary Poppins". Zdobył osiem Oscarów, w tym m.in. za najlepszy film, reżyserię, główną rolę męską, scenografię i muzykę, a także Złoty Glob dla dla „Najlepszego filmu komediowego lub musicalu". Produkcja była wielokrotnie wyróżniana w rankingach „American Film Institute", a w 2018 roku trafiła do Narodowego Rejestru Filmowego Stanów Zjednoczonych jako dzieło o szczególnym znaczeniu kulturowym, historycznym i estetycznym.
Błędy w „My Fair Lady". O czym opowiada to dzieło?
Fabuła skupia się na losach ubogiej londyńskiej kwiaciarki Elizy Doolittle, posługującej się charakterystycznym cockneyowskim akcentem (dialekt języka angielskiego, którym mówi się głównie w Londynie). Przypadkowo staje się ona obiektem zakładu profesora fonetyki Henry’ego Higginsa, który twierdzi, że jest w stanie nauczyć ją poprawnej wymowy i manier na tyle, by mogła zostać uznana za damę z wyższych sfer edwardiańskiego Londynu, a z jej punktu widzenia – znaleźć stałe zatrudnienie w kwiaciarni.
W główne role wcielili się Audrey Hepburn jako Eliza Doolittle oraz Rex Harrison jako profesor Henry Higgins. Hepburn zastąpiła Julie Andrews, która kreowała tę postać w wersji teatralnej, natomiast Harrison powtórzył swoją broadwayowską rolę. W obsadzie znaleźli się również Stanley Holloway, Gladys Cooper i Wilfrid Hyde-White.
Mimo dopracowanej formy „My Fair Lady" zawiera drobne błędy ciągłości i logiczne nieścisłości. W finałowej scenie Higgins odtwarza nagranie głosu Elizy, które nie odpowiada temu, co wcześniej zostało zarejestrowane. W innym momencie bohater bez trudu otwiera drzwi, które chwilę wcześniej zamknął na klucz. Zdarzają się także niespójności w scenach ulicznych, gdzie pojazdy zmieniają pozycję między ujęciami, oraz drobne różnice w ułożeniu rekwizytów i elementów kostiumów. Są to detale typowe dla filmowej realizacji, mało zauważalne dla większości widzów.
Główna obsada
- Audrey Hepburn jako Eliza Doolittle
- Rex Harrison jako profesor Henry Higgins
- Stanley Holloway jako Alfred P. Doolittle
- Wilfrid Hyde-White jako pułkownik Hugh Pickering
- Gladys Cooper jako pani Higgins
- Jeremy Brett jako Freddy Eynsford-Hill
- Theodore Bikel jako Zoltan Karpathy
Źródło: Radio ZET/ Wikipedia/Filmweb