Radio ZET
Rozrywka
Filmy i seriale
Przed kamerą zadebiutował mając 55 lat. Polacy nie wiedzą, że ten poeta to jego kuzyn

Przed kamerą zadebiutował mając 55 lat. Polacy nie wiedzą, że ten poeta to jego kuzyn

Kacper Jedynak

3 min. czytania

19.11.2025 12:19

Włodzimierz Boruński to aktor, którego twarz zna wielu miłośników polskiego kina, choć jego nazwisko nie zawsze jest od razu przywoływane. Przed kamerą zadebiutował dopiero po pięćdziesiątce, a mimo późnego startu jego role w filmach PRL przeszły do historii. Kreacje Boruńskiego wyróżniały się wyrazistą ekspresją i zapadającym w pamięć charakterem.

Z tego artykułu dowiesz się:

Kiedy i w jakich okolicznościach Włodzimierz Boruński zadebiutował w filmie.
Jak wyglądało jego życie i działalność artystyczna przed wejściem do kina.
W jakich filmach i rolach Boruński zapisał się w historii polskiej kinematografii.

Jego późna kariera zapisała się w historii kina. Tak wyglądały jego początki

Przed kamerą zadebiutował dopiero po pięćdziesiątce — Włodzimierz Boruński to przykład artysty, którego późna kariera filmowa zapisała się trwale w historii polskiego kina PRL. Jego charakterystyczna aparycja i wyrazista ekspresja sprawiły, że nawet niewielkie role stawały się zapadającymi w pamięć kreacjami, a jego nazwisko kojarzone jest z kultowymi produkcjami lat 60. i 70. Pomimo późnego wejścia do świata filmu, Boruński zdobył uznanie zarówno wśród reżyserów, jak i widzów, a jego debiutancka rola przeszła do historii.

Rozwiąż quiz filmowy. Jesteś mistrzem, jeśli zgarniesz 100 proc. punktów! Dalszą część artykułu znajdziesz pod quizem...

Quiz: Kultowe filmy lat 90. To Polacy oglądali na VHS

1/12 Z jakiego filmu pochodzi cytat: „Hasta la vista, baby”?

Predator

Total Recall

Terminator 2: Dzień sądu

Włodzimierz Boruński urodził się 3 lipca 1906 roku w Łodzi. Studiował prawo na Uniwersytecie Warszawskim, jednak szybko porzucił naukę, by poświęcić się działalności artystycznej. Zajmował się poezją, kabaretem i teatrem rewiowym, pisał skecze, monologi i piosenki, a także był reżyserem i tłumaczem. Pochodził z rodziny o tradycjach artystycznych – jego kuzyn to poeta Julian Tuwim. Ojciec chciał, by został prawnikiem, jednak on skrycie zawsze marzył o scenie. Działalność teatralna Boruńskiego obejmowała zarówno przedwojenne kabarety, jak i powojenne teatrzyki amatorskie oraz inicjatywy literackie. W latach 30. XX wieku był reżyserem i aktorem w kabaretach i teatrzykach rewiowych, m.in. w „Morskim Oku”, „Perskim Oku”, „Mignon”, a także w prowincjonalnych zespołach rewiowych.

Na główna rolę czekał 79 lat. Te filmy stały się jego wizytówką

Dopiero w wieku 55 lat Boruński po raz pierwszy stanął przed kamerą, otrzymując rolę Goldapfela w filmie „Zaduszki” Tadeusza Konwickiego. Od tego momentu regularnie pojawiał się w produkcjach filmowych i telewizyjnych, zyskując sławę dzięki epizodom i rolom drugoplanowym. Widzowie pamiętają jego kreacje doktora Szumana w „Lalce”, Sommera w „Polskich drogach” oraz monolog Halperna w „Ziemi obiecanej” Andrzeja Wajdy, który wielu uznało za wyjątkowo poruszający i zapadający w pamięć. Jego talent do wyrazistej ekspresji sprawiał, że nawet niewielkie role stawały się znaczącymi momentami w filmach.

Fot.

Choć grał głównie role drugoplanowe, Boruński otrzymał pierwszą i jedyną główną rolę dopiero w 1985 roku w telewizyjnym filmie „Mrzonce” w reżyserii Janusza Majewskiego, mając 79 lat. Wcielił się w postać starzejącego się Żyda, który wspomina przeszłość i oczekuje łagodnej śmierci, a jego kreacja została uznana za pełną głębi i refleksji. Po tym projekcie artysta przeszedł na emeryturę, a trzy lata później, 10 kwietnia 1988 roku, zmarł w Warszawie, kończąc karierę, która mimo późnego początku pozostawiła trwały ślad w historii polskiego kina.