Polacy myśleli, że zginęła podczas wojny. Dopiero w 2019 roku poznaliśmy losy ikony kina

Gwiazda kina i teatru, słynna polska femme fatale

Ina Benita przyszła na świat 1 marca 1912 roku w Kijowie jako Janina bądź Inna Florow-Bułhak, córka Mikołaja Florow-Bułkaka i Heleny z domu Juszczenko. Rodzina, wraz z 8-letnią córką, uciekając przed ofensywą bolszewicką, na początku lat 20. przeprowadziła się do Polski. Ina otrzymała gruntowne wykształcenie, kończąc m.in. paryską szkołę Sacré-Cœur, a także Kursy Wokalno-Dramatyczne Heleny Józefy Hryniewieckiej w Warszawie. Na ekranach debiutowała w 1931 roku. Przyjęła wówczas pseudonim "Benita", by ukryć swoje żydowskie korzenie. Choć jej pierwsze występy nie skradły serc widzów i krytyków, z czasem blondwłosa piękność zaczęła odnosić znaczące sukcesy. Grała zarówno w teatrze, jak i w kolejnych produkcjach filmowych, zyskując miano pierwszej femme fatale polskiego kina. W jej filmowym dorobku znajdziemy takie tytuły, jak:

• "Puszcza"
• "Jego ekscelencja subiekt"
• "Gehenna"
• "Doktór Murek"
• "O czym się nie mówi..."
• "Sportowiec mimo woli"
• "Ja tu rządzę"
• "Czarne diamenty"

"Zaczęłam od filmu i w zasadzie czuję się aktorką filmową. Ale nie zdawałam sobie dotąd sprawy, jak wielką i nieodzowną szkołą dla artysty filmowego jest teatr. Pochłaniam więc naukę i doświadczenie gry scenicznej z chciwością — jak spragniony wody" - opowiadała na łamach pisma "Kino", przyznając, że występy na scenie z czasem stały się jej wielką miłością. Grała m.in. na deskach teatrów w Łodzi, Warszawie i Częstochowie.

Rozwiąż test z polskich filmów. Jesteś mistrzem, jeśli zgarniesz 100 proc. punktów! Dalszą część artykułu znajdziesz pod quizem...

Quiz: Oto prawdziwe perły polskiej kinematografii. Połączysz tytuł filmu z reżyserem?

1/15 "Miś"

Stanisław Tym

Marek Koterski

Stanisław Bareja

Dalej

Choć na brak sukcesów w karierze nie mogła narzekać, prywatnie powodziło jej się różnie. Mimo że miała wielu adoratorów, nie była do końca szczęśliwa. Jej pierwszy mąż - rosyjski pisarz Gieorgij Tiesławski - miał nawiązać romans z inną aktorką, co było dla Benity ogromnym upokorzeniem. Wkrótce zażądała od męża rozwodu, a sama związała się z Igo Symem - polsko-austriacko-niemieckim aktorem, posądzanym później o kolaborację z Niemcami. Ich związek nie przetrwał jednak próby czasu. Potem, jeszcze przed wojną, artystka wyszła ponownie za mąż; jej wybrankiem okazał się Stanisław Lipiński, jednak i ta relacja dość szybko się rozpadła. 

Wojna zastała aktorkę w Warszawie. Benita, nie chcąc porzucać zawodu, zdecydowała się wówczas występować w teatrach, do których uczęszczali Niemcy i kolaboranci. Ta decyzja nie przyniosła jej uznania wśród polskich elit - sama gwiazda była także podejrzewana o współpracę z okupantem. Jak ustalono jednak, nowe znajomości i zdobyte kontakty wykorzystywała jedynie do współpracy z AK, pomagając tym samym w uwolnieniu kilkoro więźniów Pawiaka. Ona sama także była więziona. To właśnie w celi urodziła swojego pierwszego syna - Tadeusza. Chłopiec był owocem jej związku z Niemcem Hansem Georgem Paschem, działaczem opozycyjnym, przeciwnym zbrodniczej polityce Hitlera. 

Jak potoczyły się losy aktorki?

Benita, wraz z dzieckiem, opuściła więzienie 31 lipca 1944 roku i jak do niedawna uważano - zginęła krótko później, wskutek ran odniesionych podczas bombardowania. Inna wersja zakładała, że utonęła w kanałach. Żadna z nich nie okazała się jednak prawdziwa. Zgodnie z informacjami przekazanymi przez amerykańską rodzinę Scudderów, Benita przeżyła wojnę i w 1945 roku poślubiła ojca swojego dziecka. Wiadomo, że mężczyzna krótko później został zamordowany. Aktorka postanowiła wówczas przeprowadzić się do Francji, gdzie poznała Amerykanina Lloyda Frasera Scuddera. Przedstawiciel służby cywilnej United States Air Force pod koniec lat 40. został jej kolejnym mężem. Para doczekała się syna Johna i przeniosła do Ameryki. Tam Benita mieszkała do końca życia, nigdy nie zdradzając bliskim prawdy o swojej przeszłości. Zmarła 9 września 1984 r. w Mechanicsburgu w Pensylwanii, po walce z nowotworem płuc. Z relacji rodziny i znajomych wynika, że nawet pracując jako hotelowa pokojówka, uchodziła za damę. Miała doskonały gust, świetnie się ubierała i malowała, zawsze wkładała buty na obcasie i nie rozstawała z papierosami. 

Fot.

Źródło: Radio ZET/ Wikipedia/kultura.onet.pl