Szczere rozmowy w 1. odcinku „Ich Dwoje w Radiu ZET”: „Związek to nie kontrakt”, „To bardzo duże słowo”
Mandaryna i Michał Wiśniewski dołączają do Radia ZET. Prowadzą audycję „Ich Dwoje w Radiu ZET”, której premiera odbyła się 15 listopada o godz. 12:00. Pierwszy odcinek przyniósł wiele ciekawych i zabawnych momentów. Sprawdźcie poniżej.
- Jaką rolę pełnią psychologowie w audycji?
- Jak Mandaryna i Michał opisują swój proces ponownego zbliżenia?
- Jak słuchacze mogą uczestniczyć w programie?
„Ich Dwoje w Radiu ZET” - nowy program
Po ponad 20 latach ponownie razem będą rozmawiać o związkach, rozstaniach, drugich szansach i codziennych wyzwaniach w relacjach. Słuchacze również będą mogli współtworzyć program, przesyłając pytania i własne historie.
W audycji pojawią się także psychologowie Anna Matusiak-Rześniowiecka i dr Robert Kowalczyk. Są ważną częścią audycji, bo pomagają spojrzeć z szerszej perspektywy, a słuchaczom lepiej zrozumieć emocje, relacje i wyzwania, z którymi mierzymy się w codziennym życiu. Rozmowy z Mandaryną i Michałem Wiśniewskim poprowadzi prezenter Radia ZET Norbert Bieńkowski. Program jest emitowany w każdą niedzielę w godz. 12:00–14:00. Dziś, 15.11, odbył się pierwszy odcinek „Ich Dwoje”.
Audycja dostępna jest też w naszym playerze.
Częścią „Ich Dwoje w Radiu ZET” są również psychologowie: Anna Matusiak-Rześniowiecka i dr Robert Kowalczyk. Ich wiedza i doświadczenie będą ważną częścią audycji. Pomogą spojrzeć na poruszane tematy z szerszej perspektywy, a słuchaczom lepiej zrozumieć emocje, relacje i wyzwania, z którymi mierzymy się w codziennym życiu
Masz pytanie do Mandaryny i Michała Wiśniewskiego albo chcesz podzielić się z nimi ciekawą historią? Wystarczy napisać na adres ichdwoje@radiozet.pl lub zadzwonić pod numer 321 321 321.
Quiz: Polacy na Eurowizji – przypisz artystę do roku. Luna, Szpak, Ich Troje
Jak wypadł pierwszy odcinek „Ich Dwoje w Radiu ZET”?
Mandaryna zwraca się do Michała „czerwony”. A jak on zwraca się do Mandaryny?
Michał: „Skarbie”. Jak Marta ma bardzo dobry humor. Wczoraj zrobiła mi taką niespodziankę i napisała do mnie „miś”. A ja mówię: „Ojej!”. Tak się rozmarzyłem. Tak mi się zrobiło dobrze. Czasami napisze „kotek”. To mi sprawia przyjemność. Jak zaczyna od „Michała”, to wiadomo, że nie wszystko idzie po jej myśli... albo jest głodna!
Marta: To prawda. Jak jestem głodna, to jestem nieprzyjemna.
Moment, w którym zdecydowali wrócić do siebie:
Michał: Nie wiem, czy to był jeden moment...
Marta: Tak się nie da, że na przykład jest wtorek, a ty od środy łapiesz mnie za rękę. To gdzieś narasta. Są jakieś emocje, które się wokół tego budują. To na pewno był jakiś koniec czerwca. Coś takiego. Jakaś przestrzeń się otworzyła i spojrzeliśmy na siebie trochę inaczej. Jak na ludzi, którzy się świetnie znają.
Michał: Wiadomo, że to jest komentowane publicznie. Od dłuższego czasu trochę walczyłem trochę w swoim związku i kiedy w marcu ta relacja się zakończyła, no to wiadomo, że automatycznie poza nami się odbywało... Ktoś tam napisał, że na Sylwestrze tak fajnie wyglądaliśmy, i zaczęto dorabiać ideologię. Między nami nic nie było. Odwiedzaliśmy się wzajemnie, pomagaliśmy sobie od dłuższego czasu. Zaprosiłem Martę kilka lat temu podczas występu na Sylwestrze z Polsatem. Później wystąpiła na moim jubileuszu i Poland Rock. Zrobiła to z przyjemnością, więc Sylwester był kolejną odsłoną tego, ale ja pamiętam, że po tym Sylwestrze nawet nie zrobiłem sobie z Martą zdjęcia.
Marta: Wyciągaliśmy ręce do siebie nawzajem i one się w którymś momencie złączyły. To nie było tak, że ty, ja, ja, ty. Nie wiem, jak to nazwać, ale naprawdę po prostu coś takiego się zadziało, że spojrzałam na niego i mówię: „Kurde, przecież ja go dobrze znam”. Jest jakimś brakującym elementem w moim życiu. Tak to się zadziało.
Michał: To są tak naprawdę godziny rozmów, ale nie jakieś układane, tylko rozbite na te kilka miesięcy. Marta ma jeden plus. Ma dzieci na miejscu, z którymi może pogadać i się wszystkim podzielić. Ma mamę i siostrę, z którymi może się wszystkim podzielić. To jest bardzo ważne, bo ja nie miałem się komu wygadać i ja w Marcie trochę szukałem takiego powiernika. Opowiadałem bardzo dużo. Zaczęliśmy rozmawiać o tym, jakie są nasze priorytety, czego chcemy i potrzebujemy, a czego nam brakuje. I w tej czystej teorii tego opowiadania okazuje się, że szukaliśmy podobnych rzeczy.
Komentują cytat o sobie, który kiedyś powiedzieli: „Chodzimy jak dwa pieski i wąchamy się nawzajem”.
Michał: Wąchamy się, czyli poznajemy.
Marta: W ogóle chyba jest tak w życiu, że jeśli mamy ciekawość drugiego człowieka cały czas, to ta relacja jest fajniejsza. Kiedy wydaje nam się, że już wszystko wiemy i ten ktoś jest dla nas przewidywalny, to wkrada się jakaś nuta nudy.
Pytanie od słuchaczki: jak dać sobie drugą szansę i nie wracać do przeszłości, do starego związku?
Marta: Warto mieć pamięć złotej rybki. Ostatnie trzy życzenia i tyle (śmiech). Wielokrotnie powtarzam, że lubię żyć tu i teraz, a nie w przeszłości czy przyszłości. Jeśli ciągle będziemy się odwracać i iść tyłem, to naprawdę ominie nas to, co możemy zobaczyć, patrząc do przodu. Dla mnie to nie ma sensu. Nie lubię się denerwować, rozpamiętywać, dzielić włosa na czworo. Można byłoby to robić w nieskończoność, więc jak się decydujemy na to, że chcemy spróbować jeszcze raz, to po prostu weźmy na klatę też to, żeby odkreślić to wszystko czarnym markerem i zacząć od nowa.
Michał: Ktoś, kto wypomina przeszłość w każdej możliwej sytuacji, automatycznie skazany jest na porażkę. Też nie wolno iść na zbędne kompromisy na przyszłość. Warto ze sobą porozmawiać, czego jedna strona oczekuje od drugiej, i od razu ustalić, które rzeczy przeszkadzają i które mogłyby być powodem do wymiany zdań, która powoduje, że wracamy do przeszłości. Spróbujmy do tego nie dopuścić.
Marta: Ale dla mnie związek to nie kontrakt.
Michał: Związek to bardzo duże słowo. To jest złączenie się i tutaj się różnimy bardzo często z Martą.
Marta: Bo Michał idzie w cyferki, a ja w słowa.
Michał: Nie, ja idę w emocje. Tu i teraz. Ja jestem pilotem. Myślę na pięć minut do przodu. Myślę, gdzie będę, bo lecę bardzo szybko samolotem i nie mogę myśleć dopiero za pięć minut, gdzie jestem.
Randkowanie po powrotach. Czy da się zrobić drugi raz dobre wrażenie?
Michał: Na pewno się da. Zacznijmy od tych miłych, codziennych rzeczy. Zabranie kogoś w jego ulubione miejsce po to, żeby go przekonać do związku, to uważam, że absolutnie mija się z celem. My rozmawiamy o tym, żeby przeżyć ze sobą życie. Dzisiaj mieliśmy akurat najlepszy przykład tego. Marta zapytała: „Przyniósłbyś mi coś do jedzenia? Ale nie słodkiego”. Zapytałem, czy może być maślany croissant. „Dobrze, ale nic słodkiego”, więc maślany już nie... Na samym końcu z mojej niespodzianki została tylko kawa i jeszcze pamiętam, że byłem sprawdzany, czy na pewno pamiętałem o owsianym mleku. I czekałem, co jeszcze może poszukać, co zrobiłem nie tak. Ale ja muszę się tego wszystkiego jeszcze nauczyć, bo ja się uczę Marty od początku.
Marta: W ogóle nie ma co się uczyć. Wystarczy słuchać. Nie wiem, czy to jest moja wada, natomiast jeśli mam powtórzyć coś osiem razy, to po prostu pójdę i zrobię to sama. Nie wymaga to ode mnie wiele zachodu. To nie jest dla mnie problem, żeby zrobić to samemu.
Wiśniewscy muszą dokończyć zdanie: „Chciałbym/Chciałabym...”.
Michał: Chciałbym, żeby między nami stworzyła się chemia przez pożądanie bliskości i chciałbym, żebyśmy szanowali siebie wzajemnie takimi, jakimi jesteśmy.
Marta: Chciałabym, żeby w naszym związku każdy też mógł być singlem. Żeby każdy miał swój świat i żebyśmy budowali jakiś wspólny podzbiór, który będzie interesujący i ciekawy, a nie będzie jakąś koniecznością. Potrzebuję móc oddychać też swoim powietrzem. Myślę, że to taka zdrowa i bardzo interesująca relacja.
Michał: Na pewno nie będę oddychał tylko swoim powietrzem. Nie przypominam sobie, żebym zabierał komuś powietrze. Absolutnie nie jestem tego typu osobą. Wręcz przeciwnie, zostawiam bardzo duże pole.
Komentarz psychoterapeuty Roberta Kowalczyka
- Myślę, że w waszych wypowiedziach pojawia się coś bardzo ważnego. Z jednej strony potrzeba bliskości, z drugiej przestrzeni na bycie sobą. I właśnie umiejętność godzenia tych dwóch potrzeb jest niezwykle ważna w dojrzałej relacji. Bo przecież nie zawsze potrzebujemy tego samego. Czasami chcemy być bliżej siebie, a czasami potrzebujemy więcej swobody. I nie ma w tym sprzeczności. Ważne, żeby umieć to dostrzegać i wzajemnie na te potrzeby odpowiadać. A wy potraficie je nazwać, co jest naprawdę dużym zasobem - tłumaczy ekspert Robert Kowalczyk.
Nowy odcinek „Ich Dwoje w Radiu ZET” już za tydzień w niedzielę 22.11 o 12:00. Zapraszamy!
Źródło: Radio ZET