W PRL był wielką gwiazdą, dziś kończy 74 lata. Dlaczego zniknął z ekranów?

Gwiazda kina, telewizji i teatru

Andrzej Golejewski przyszedł na świat 11 listopada 1952 roku w Żołędnicy. Od dziecka kochał naturę, dlatego zdecydował się pobierać naukę w Technikum Hodowli Roślin w Bojanowie Poznańskim. Tam jednak bardziej niż przedmiotami zawodowymi interesował się językiem polskim, a w szczególności prowadzonym przez polonistkę kółkiem teatralnym. „Przez pięć lat nauki należałem do szkolnego teatru, który dawał dwie premiery rocznie. Plus akademie, konkursy recytatorskie i tym podobne rzeczy. Wtedy to ja byłem gwiazdą pełną gębą!” – wspominał po latach na łamach „Polska Kurier Lubelski”.

To właśnie tam po raz pierwszy dostrzeżono jego talent i zachęcono do zdawania egzaminów do szkoły aktorskiej. On sam o wiele bardziej przekonany był jednak do… weterynarii. Po długich namowach pani profesor wreszcie zgodził się spróbować swoich sił na warszawskiej PWST. „Nie wierzyłem, że się dostanę. Nie, żebym czuł się niewartościowy, nieutalentowany, ale statystyka, 10 osób na jedno miejsce, była przytłaczająca” – przyznał w tym samym wywiadzie.

Zanim Golejewski trafił na egzaminy, miał już na koncie wiele prestiżowych nagród i… cenne znajomości. Dyrektor Teatru Polskiego w Poznaniu miał mu powiedzieć, że nawet jeśli nie dostanie się na studia, ten i tak da mu pracę. Nie chciał przepuścić takiego talentu. Początkujący aktor egzaminy zdał jednak śpiewająco, a w 1976 roku nie krył dumy, gdy odbierał dyplom.

Rozwiąż quiz, w którym pytamy o polskie seriale. Tylko mistrz zdobędzie komplet punktów! Dalszą część artykułu znajdziesz pod quizem…

Quiz: 8 pytań o polskie seriale. Znasz "Miodowe lata", "Ranczo", "Rodzinę zastępczą"?

1/8 Z jakiego miasta przybyła do Wilkowyj Lucy w "Ranczu"?

Z Chicago

Z Nowego Jorku

Z Los Angeles

Dalej

Swoje pierwsze zawodowe kroki stawiał na deskach Teatru na Woli. Z tym miejscem związał się aż na 10 lat, w międzyczasie realizując projekty filmowe i telewizyjne. Na dużym ekranie debiutował rolą w filmie „Moja wojna, moja miłość” Janusza Nasfetera w 1975 roku. Dwa lata później pojawił się w „Znaku orła”, a potem w serialu „Dom”. Prawdziwa popularność przyszła jednak na początku lat 80., kiedy na ekrany kin wszedł film Romana Załuskiego „Wyjście awaryjne”.

W kultowej produkcji wcielał się w Bronka Sikorę, mężczyznę wynajętego do pełnienia roli narzeczonego Doroty, ciężarnej córki naczelniczki gminy (Bożena Dykiel). Kobieta, chcąc uniknąć skandalu robi wszystko, by dziewczyna wyszła za mąż, nim lokalna społeczność dostrzeże, że spodziewa się dziecka. Komedia pomyłek szybko podbiła serca widzów, którzy zachwycili się nie tylko zabawną fabułą, ale i kreacjami aktorskimi, w tym rolą Golejewskiego.

Aktor zyskał sympatię i potrzebny rozgłos, jednak nie zdecydował się pójść za ciosem. Wciąż pojawiał się m.in. w „Domu” (Gienek, syn Popiołka), ale swoje zawodowe życie w dużej mierze poświęcił teatrowi. W latach 90. natomiast na długi czas zupełnie zawiesił karierę. Niewielu wiedziało wówczas, że zmaga się z poważną chorobą.

Zobacz także

Poznajesz? Ten aktor został później jedną z największych ikon polskiego kina

Mistrz drugiego planu, zagrał ponad 100 ról. Mało kto wie, jak nazywał się ten polski aktor

To zrujnowało mu zdrowie. Aktor usłyszał diagnozę kilka dni przed śmiercią

Stracił nie tylko karierę, ale i dach nad głową

„Lata 1991-1995 to ciemny okres w moim życiu. Miałem zespół depresyjno-maniakalny, z czym chodziłem przez cztery albo pięć lat, nieświadom, że jestem chory. Moje cierpienia zdiagnozował dopiero znajomy lekarz psychiatra z Lublina. 'Panie, za miesiąc pana nie ma na tym świecie' - powiedział mi. 'Szybko do szpitala!'. Byłem wykończony, chociaż w stanach maniakalnych było wspaniale” - mówił w rozmowie z Teresą Dras z Kuriera Lubelskiego.

W końcu wykryto u niego chorobę afektywną dwubiegunową. Stan aktora pogorszył się na tyle, że musiał zupełnie zrezygnować z pracy i przejść na rentę. Do choroby doszły więc problemy finansowe, które po latach doprowadziły go do bezdomności. O problemach aktora w filmie „Drgania świetlików” opowiedziała Hanna Brulińska. Artystka przez 10 lat towarzyszyła aktorowi, pomagając mu podźwignąć się z kryzysu.

„W 2014 r. pojechaliśmy w jego rodzinne strony do Bojanowa. Stało się to, czego się obawiałam. Mieszkał w jakiejś piwniczce, zupełnie nie przywiązywał do tego wagi. Jak pojechałam tam (...), miasto Bojanów nas zobaczyło, poznało, za chwilę dowiedziałam się, że pan Andrzej dostał mieszkanie. Więc myślę, że dzięki filmowi wyrwaliśmy go z tej bezdomności” - opowiadała Hanna Brulińska w wywiadzie dla Dziennika Wschodniego.

Aktor, choć zmagał się z poważnymi problemami, starał się dorabiać. Widzowie mogli go zobaczyć w niewielkich rolach w filmie „Zmruż oczy”, czy serialach „Glina”, „Zaginiona” oraz „Ojciec Mateusz”. Po raz ostatni na ekranie pojawił się w 2017 roku. Zagrał rolę epizodyczną w filmie „Pewnego razu w listopadzie”.

Golejewski, jak zdradziła jakiś czas temu Brulińska, mieszka w DPS i wciąż ma poważne problemy zdrowotne. „Porusza się za pomocą chodzika. Cierpi. Chciałby grać, czuć się potrzebnym (...) Ostatnio powiedział mi, że to wiara go uratowała, że jeszcze nie stracił nadziei” - zdradziła artystka.

Źródło: Radio ZET/Onet/Świat Seriali