Radio ZET
Rozrywka
Filmy i seriale
Beata Tyszkiewicz jest hrabianką. Prawie nie zdała matury, bo grała w adaptacji lektury szkolnej

Beata Tyszkiewicz jest hrabianką. Prawie nie zdała matury, bo grała w adaptacji lektury szkolnej

Kacper Jedynak

3 min. czytania

10.10.2026 11:10

Beata Tyszkiewicz przez lata uchodziła za jedną z najbardziej charakterystycznych polskich aktorek. Mało kto pamięta jednak, że pochodzi z arystokratycznej rodziny, a jej droga do aktorstwa zaczęła się jeszcze w szkole, gdy zagrała w ekranizacji „Zemsty”. Rola niemal pokrzyżowała jej plany edukacyjne.

Kobieta w czarnej bluzce z falbanami, podnosi palec w geście pouczenia, w tle jasne światła.

Z tego artykułu dowiesz się:

Skąd pochodzi Beata Tyszkiewicz i dlaczego nazywana jest hrabianką.
Dlaczego przez udział w „Zemście” miała problemy z maturą.
Jakie role przyniosły jej największą popularność.

Redakcja poleca

Znaleźli zastępstwo za Jana Frycza. Jego rolę przejął gwiazdor „Na dobre i na złe”

Pochodzi z arystokratycznej rodziny, a przez rolę w „Zemście” prawie nie zdała matury

Beata Tyszkiewicz urodziła się 14 sierpnia 1938 roku w Pałacu w Wilanowie. Pochodzi z arystokratycznej, hrabiowskiej rodziny Tyszkiewiczów herbu Leliwa. Jej ojcem był Krzysztof Maria Tyszkiewicz, a matką Barbara z Rechowiczów. Dzieciństwo spędziła między innymi w Nieborowie, Krakowie i na Dolnym Śląsku. Uczyła się w kilku szkołach, a ze względu na swoje pochodzenie miała problemy z przyjęciem do gimnazjum w Karpaczu. Później uczęszczała do żeńskiego Gimnazjum im. Narcyzy Żmichowskiej w Warszawie, gdzie z powodu słabych ocen powtarzała klasę.

Rozwiąż quiz. Jesteś mistrzem, jeśli zgarniesz 100 proc. punktów! Dalszą część artykułu znajdziesz pod quizem...

Quiz: Quiz - polskie aktorki na zdjęciach z młodości. Większość Polaków będzie mieć problem, żeby zdobyć 8/8

1/8 Kto to?

Pola Raksa

Beata Tyszkiewicz

Kalina Jędrusik

Jeszcze jako uczennica została zauważona przez Pawła Komorowskiego, asystenta Antoniego Bohdziewicza. Dzięki temu otrzymała rolę Klary Raptusiewiczówny w ekranizacji „Zemsty” Aleksandra Fredry. Filmowa przygoda wpłynęła na jej naukę. Praca nad debiutancką produkcją pogorszyła jej wyniki w szkole, dlatego została przeniesiona do liceum sióstr niepokalanek w Szymanowie. Maturę zdawała eksternistycznie i zdała ją dopiero za drugim podejściem. Przy pierwszej próbie nie zdała ustnego egzaminu z języka polskiego. W 1957 roku rozpoczęła studia w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Warszawie, ale po roku została z niej usunięta za złamanie regulaminu dotyczącego publicznych występów.

Redakcja poleca

Mężczyzna w eleganckim stroju, z zamyśloną miną, w barze.

Imponujący sukces frekwencyjny polskiego dzieła. Ponad 620 000 widzów w kilka dni

Dwie uśmiechnięte kobiety w klasycznych strojach czytają książkę na tle zimowego krajobrazu.

Zapytała widzów o nową „Lalkę”. Takich komentarzy się nie spodziewała

Kobieta z długimi blond włosami, wyraża poważną emocję, ubrana w sweter. Tło lekko rozmyte.

Amerykanie uważają ten polski „film” za objawienie i „arcydzieło współczesnego kina”

„Lalka”, „Popioły” i „Seksmisja”. Tak rozwijała się kariera Beaty Tyszkiewicz

Kariera Tyszkiewicz szybko nabrała tempa. W latach 60. regularnie pojawiała się na ekranie, a jej uroda i arystokratyczne pochodzenie sprawiały, że często powierzano jej role dam, szlachcianek i arystokratek. Zagrała między innymi księżniczkę Elżbietę Gintułtównę w „Popiołach”, donnę Rebekę Uzedę w „Rękopisie znalezionym w Saragossie” oraz Marię Walewską w „Marysi i Napoleonie”. Do jej najbardziej znanych kreacji należą Izabela Łęcka w „Lalce” z 1968 roku oraz Beata w „Wszystko na sprzedaż” Andrzeja Wajdy. Występowała również w produkcjach zagranicznych, między innymi francuskich, węgierskich, radzieckich i niemieckich.

Młoda kobieta z uśmiechem trzyma kota, opierając się o ścianę. Czarno-biała fotografia.

Fot. Screen
Beata Tyszkiewicz w \"Zemście\"

Tyszkiewicz zagrała ponad 100 ról filmowych. W późniejszych dekadach pojawiała się także w komediach, między innymi w „Seksmisji”, „Vabanku II, czyli riposcie” i „Kingsajzie”, pokazując talent komediowy. Występowała również w teatrze i Teatrze Telewizji, a od 1973 roku posiadała uprawnienia aktorskie przyznane przez Ministerstwo Kultury i Sztuki bez egzaminu. Poza aktorstwem zajmowała się fotografią, publicystyką i działalnością społeczną. W 1999 roku zorganizowała wystawę własnych zdjęć „Moje dzieci, moja miłość”, a przez lata angażowała się w pomoc dzieciom. W 2003 roku wydała autobiografię „Nie wszystko na sprzedaż”, a w kolejnych latach publikowała następne książki.