Wygrał Nobla z literatury, ale nie był pisarzem. Z jednego powodu jego dzieł lepiej nie czytać

3 min. czytania
08.10.2026 06:22
Obserwuj nas na Google

Nagroda Nobla dla Daria Fo była jednym z najbardziej zaskakujących momentów w historii literackiego wyróżnienia. Artysta znany był z teatru opartego w dużej mierze na improwizacji. Był przede wszystkim aktorem, reżyserem, a także aktywistą. Choć pisał scenariusze, nie był literatem w ścisłym sensie i znacząco dziś odstaje na liście noblistów z literatury. Dlatego jego dzieł lepiej nie czytać, a zamiast tego warto poszukać możliwości zobaczenia jednej z adaptacji.

Dario Fo
fot. Universal Archive/UIG Art and History/East News

Z tego artykułu dowiesz się:

  • Jakie były główne inspiracje twórcze Dario Fo.
  • Dlaczego Dario Fo otrzymał Literacką Nagrodę Nobla.
  • Co wydarzyło się podczas uprowadzenia Franki Rame.
  • Jak polscy odbiorcy mogą zapoznać się z twórczością Fo.

Kim był Dario Fo?

Dario Fo, włoski dramaturg, aktor i satyryk, urodził się w 1926 roku w Sangiano w Lombardii. Pochodził z rodziny o silnych tradycjach ludowych, które później wpłynęły na jego twórczość. W młodości studiował w mediolańskiej Akademii Brera, jednak szybko porzucił naukę, by poświęcić się teatrowi. Tworzył monologi i spektakle inspirowane średniowiecznymi żonglerami słowa, komedią dell’arte oraz tradycją improwizacji, z czego uczynił swój znak rozpoznawczy.

Rozwiąż quiz literacki. Jesteś mistrzem, jeśli zdobędziesz 100 proc. punktów! Dalsza część artykułu pod quizem.

Quiz: Quiz z literatury. Przypiszesz pisarza do książki? Wstyd mieć mniej niż 50%

1/14 Henryk Sienkiewicz:

Wraz z żoną, Francą Rame, założył własny teatr, który stał się przestrzenią krytyki społecznej i politycznej. Fo w swoich sztukach bezlitośnie punktował władzę, instytucje Kościoła, korupcję i nadużycia systemu. Najsłynniejsze jego dramaty to „Mistero Buffo” oraz „Przypadkowa śmierć anarchisty”, które przyniosły mu światową sławę dzięki połączeniu komizmu, groteski i trafnych obserwacji rzeczywistości.

W 1997 roku otrzymał Literacką Nagrodę Nobla za „przywracanie ducha średniowiecznego błazna, który mówi prawdę wbrew możnym i w obronie zwykłych ludzi”. Artysta zmarł w 2016 roku.

Uprowadzenie Franki Rame podczas „lat ołowiu” we Włoszech

22 marca 1973 roku grupa neofaszystów, działająca przy prawdopodobnym wsparciu służb państwowych, uprowadziła Frankę Rame w biały dzień. Celem nie był okup, lecz zastraszenie i uciszenie jej zarówno jej, jak i jej męża, których twórczość w tamtym czasie była niewygodna. Podczas kilkugodzinnego przetrzymywania Frankę Ramę poddano torturom i przemocy seksualnej.

Były to we Włoszech tzw. lata ołowiu (wł. Anni di piombo) - okres zamachów, porwań i starć między skrajną prawicą a skrajną lewicą, często przy biernej lub niejasnej roli części aparatu państwowego.

Franca Rame w 1952 roku
Fot.
Redakcja poleca

Twórczo Dario Fo. Jak ją poznać?

Twórczość Fo pozostaje dostępna także dla polskich odbiorców. Jego najważniejsze utwory zostały przetłumaczone na język polski i regularnie pojawiają się w repertuarach teatrów, zarówno instytucjonalnych, jak i niezależnych.

Teksty Fo można łatwo znaleźć w bibliotekach oraz publikacjach książkowych, co pozwala poznać jego dorobek również poza sceną. Dzięki temu polscy czytelnicy i widzowie mogą bez przeszkód odkrywać jego niezwykły, błazeński, a jednocześnie głęboko zaangażowany świat.

Jednakże z racji, że jego najwybitniejsze utwory pisane były na scenę i opierały się w dużym stopniu o improwizację, poznanie jego dzieł w pełni możliwe jest jedynie na żywo – w teatrze. W tym celu warto wypatrywać w repertuarach spektakli, które powstały w oparciu o teksty i filozofię włoskiego noblisty.

Dario Fo w 2015 roku
Fot.

Kontrowersyjny Nobel dla Dario Fo. Czegoś takiego jeszcze nie było

Nagroda Nobla dla Daria Fo była wydarzeniem niecodziennym, bo rzadko wyróżnia się twórców tak mocno związanych z teatrem. Akademia Noblowska zwykle nagradza autorów prozy lub poetów, a Fo był przede wszystkim aktorem, improwizatorem i dramatopisarzem, który czerpał z ludowej tradycji błaznów i ostrej satyry. Jego sztuki często krytykowały władzę, Kościół i system polityczny, co czyniło go postacią kontrowersyjną.

Właśnie dlatego jego nagroda wzbudziła szerokie dyskusje. Dla jednych była to odważna decyzja, doceniająca znaczenie teatru zaangażowanego społecznie i sztuki, która przemawia do szerokiej publiczności. Dla innych – zaskoczenie, bo Fo nie wpisywał się w tradycyjny kanon noblistów.

Źródło: Radio ZET/ Wikipedia