To było arcydzieło PRL. Nie każdy wie, że tekst piosenki trafił do podręcznika

Kultowa piosenka PRL-u powstała przypadkiem

Są takie piosenki, które powstają dzięki przypadkowo, a mimo tego stają się muzycznymi hitami roku czy nawet dekady. Jednym z utworów, który zrodził się dzięki zbiegowi okoliczności, jest uwielbiany przez Polaków w czasach PRL-u "Chcę wyjechać na wieś". Piosenka wykonywana przez Urszulę Sipińską początkowo miała być jedynie wierszem, do napisania którego zainspirowała Andrzeja Kuryłę zupełnie inna kompozycja polskiej piosenkarki. 

Rozwiąż quiz muzyczny. Jesteś mistrzem, jeśli zgarniesz 100 proc. punktów! Dalszą część artykułu znajdziesz pod quizem.

Wszystko zaczęło się, gdy 1967 roku Urszula Sipińska pojawiła się na Studenckiej Giełdzie Piosenki w Opolu. Piosenkarka zaprezentowała tam piosenkę "Zapomniałam", która rozśmieszyła Marka Pacułę, Krzysztofa Maternę oraz Andrzeja Kuryłę. Mężczyźni mieli biegać za kobietą i prosić ją o to, aby zaśpiewała "ten kawałek o kapuście". W tekście utworu artystka śpiewała bowiem: "nasza ścieżka pod sosnami taka pusta". Fragment ten został następnie zamieniony na "stoi pusta". To właśnie wtedy 20-letnia piosenkarka poznała Andrzeja Kuryłę. 

Kuryło, zachwycony głosem Urszuli Sipińskiej, zaprosił ją wraz z jej ówczesnym chłopakiem do występów w klubie Simplex, którego był działaczem. W podzięce za recital piosenek Bułata Okudżawy, tekściarz napisał wiersz "Nie pojadę z tobą na wieś", który został zaprezentowany na Turnieju Jednego Wiersza. Tekst spodobał się jury, które nagrodziło dzieło Andrzeja Kuryły.

Autor wiersza wspominał po latach: - Na dodatek któryś z jurorów zasugerował, żeby dorobić do tego muzykę. Wydawało mi się więc, że Ulka, uduchowiona dziewczyna, na dodatek komponująca piosenki, będzie w stanie coś z tym zrobić. Dałem jej tekst, nawet się zainteresowała, ale mijały miesiące, potem rok, mimo moich nagabywań nic się nie działo. Wreszcie zniecierpliwiony pokazałem wiersz Alinie Piechowskiej, ta napisała piękną muzykę i oto okazało się, że wygraliśmy krakowski Festiwal Piosenki i Piosenkarzy Studenckich. Piosenka zdobyła sporą popularność śpiewały ją Jola Marciniak, Elżbieta Burakowska,  Teresa Tutinas, ówczesne studenckie gwiazdy. Oczywiście wiedziała o tym Urszula, która przy jakiś spotkaniu zrobiła mi wyrzut, że przecież mieliśmy to napisać razem, że ona już prawie miała gotową melodię. Jak wiadomo "prawie” robi wielką różnicę, dla nas na tyle wielką, że o współpracy już nie rozmawialiśmy. 

Jak powstało "Chcę wyjechać na wieś"?

Pod koniec lat 70. Franciszek Walicki zasugerował Urszuli Sipińskiej, aby ta stworzyła utwór w klimacie muzyki country. Mąż artystki Jerzy Konrad poparł propozycję, pozostawało jedynie znaleźć kompozytorów, którzy podjęliby się zadania. Tym sposobem artystyczna para trafiła na  Wojciecha Trzcińskiego. Kompozytor wspominał w rozmowie z Cyfrową Biblioteką Polskiej Piosenki: - Pod koniec 1979 r., opowiada, sam sobie ufundowałem prywatne stypendium do Stanów Zjednoczonych. Odwiedzałem teatry muzyczne, chodziłem po klubach, zaliczałem koncerty. Wróciłem tak "naładowany”, albo może lepiej powiedzieć „skołowany”, że przez dobry miesiąc nie otwierałem fortepianu. Aż pewnego dnia, kiedy się to wszystko we mnie ułożyło, włączyłem magnetofon, usiadłem do instrumentu i "z marszu” skomponowałem kilka, może nawet kilkanaście nowych piosenek. Franek i Ulka odwiedzili mnie właśnie po tej twórczej erupcji. "Poszukujecie piosenek country? Proszę bardzo”. Wybrali trzy.

W tym samym czasie piosenkarka odnowiła kontakt z Andrzejem Kuryłą. Mężczyzna został więc poproszony o napisanie tekstu w klimacie country. Między artystami wywiązała się rozmowa, w której Sipińska poprosiła o utwór będący przeciwnością "Nie pojadę z tobą na wieś". W ten sposób powstało kultowe "Chcę wyjechać na wieś". 

Andrzej Kuryło nie wiedział, że jego dzieło trafiło do szkolnego podręcznika

Tekst Andrzeja Kuryły spodobał się nie tylko Urszuli Sipińskiej. Wiersz "Chcę wyjechać na wieś" trafił bowiem do  podręcznika szkolnego służącemu uczniom w nauce języka polskiego. Autor dowiedział się o tym dopiero wówczas, gdy zadzwoniła do niego przedstawicielka wydawnictwa.

Rozbawiony Kuryło wspominał: - Zadzwoniła do mnie pani z  jakiegoś wydawnictwa z zawiadomieniem, że należy mi się 200 zł honorarium za wykorzystanie mojego wiersza. Bardzo mi to schlebiło, poprosiłem o egzemplarz i ze zdumieniem zauważyłem, że na podstawie mojego utworu uczniowie muszą odpowiadać nie tylko na pytania w rodzaju "co autor miał na myśli?”, ale także "czy istnieje jeszcze taka wieś jak ta opisana?”, "jak opisałbyś dzisiejszą wieś?” i tym podobne.

Źródło: Radio ZET/Cyfrowa Biblioteka Polskiej Piosenki