Polacy nie poznali się na tym filmie PRL. Za granicą zdobywał nagrody
„Pociąg” Jerzego Kawalerowicza to jeden z najważniejszych filmów polskiego kina lat 50. Co ciekawe, w tamtym okresie nie został w pełni doceniony w kraju, ale zdobył uznanie na festiwalach zagranicznych. Produkcja do dziś uchodzi za klasyk z czasów PRL.
Z tego artykułu dowiesz się:
- Jak powstał film „Pociąg” Jerzego Kawalerowicza.
- O czym opowiada jego fabuła i gdzie się rozgrywa.
- Jak został odebrany w Polsce i za granicą.
To klasyk czasów PRL. Jak powstał film „Pociąg”?
„Pociąg” to jeden z najbardziej charakterystycznych obrazów polskiej szkoły filmowej końca lat 50. Polski czarno-biały film fabularny w reżyserii Jerzego Kawalerowicza z 1959 roku. Film przedstawia losy pasażerów nocnego pociągu jadącego z Łodzi Kaliskiej na Hel. Produkcja ma formę kameralnego dramatu psychologicznego, w którym obserwujemy zbiorowy portret społeczeństwa oraz relacje między przypadkowymi ludźmi zamkniętymi w ograniczonej przestrzeni wagonów kolejowych.
Rozwiąż quiz. Jesteś mistrzem, jeśli zgarniesz 100 proc. punktów! Dalszą część artykułu znajdziesz pod quizem...
Quiz: Arcydzieła kina PRL. Każdy Polak powinien tutaj zdobyć choć 80% punktów [Quiz]
Pomysł na film narodził się podczas podróży samego reżysera. Jerzy Kawalerowicz, jadąc pociągiem nad morze, znalazł się przypadkowo w damskim przedziale sypialnym, gdzie wysłuchał historii nieznajomej kobiety. To doświadczenie stało się inspiracją do stworzenia scenariusza, który napisał wspólnie z Jerzym Lutowskim. Twórca zdecydował się umieścić niemal całą akcję w pociągu. Kawalerowicz chciał przedstawić „głód uczuć, marzenia człowieka o przygodzie, jego niezadowolenie z uczuć, których doznaje, jakimi obdarowuje, ponieważ zawsze zdaje mu się, że istnieją inne – lepsze”.
W Polsce film nie został wystarczająco doceniony, za granicą otrzymał nagrody
Fabuła koncentruje się na przypadkowym spotkaniu Jerzego i Marty, którzy zmuszeni są dzielić jeden przedział sypialny podczas nocnej podróży nad morze. Oboje początkowo dążą do zachowania dystansu, jednak stopniowo nawiązują relację. W tle pojawia się były partner kobiety oraz inni pasażerowie. Sytuacja komplikuje się, gdy w pociągu pojawia się milicja poszukująca mordercy.
Film spotkał się z mieszanymi recenzjami polskich krytyków, którzy doceniali jego formę, ale nie zawsze przyjmowali jego niedopowiedzenia i psychologiczną narrację. Część recenzentów zwracała uwagę na nowatorski sposób prowadzenia aktorów oraz kameralny charakter opowieści, inni wskazywali na trudność w odbiorze i brak jednoznacznej fabuły. Jednocześnie obraz zdobył uznanie za granicą. Za sprawną realizację otrzymał nagrodę techniczną imienia Georges’a Mélièsa na Festiwalu Filmowym w Wenecji, gdzie wyróżniono również Lucynę Winnicką za rolę Marty. Z czasem film zyskał opinię jednego z ważniejszych dzieł polskiej kinematografii.
Główni aktorzy filmu
- Lucyna Winnicka — Marta
- Leon Niemczyk — Jerzy
- Teresa Szmigielówna — żona adwokata
- Zbigniew Cybulski — Staszek
Źródło: Radio ZET/ Wikipedia/Film Polski