Jego dzieła do dziś zachwycają. Niektórzy sądzą, że jego syn już jest od niego lepszy
David Cronenberg od dekad uchodzi za jednego z najbardziej oryginalnych twórców światowego kina. Kanadyjski reżyser zasłynął filmami, które łączyły horror, science fiction i psychologiczną analizę człowieka. Dziś coraz częściej porównywany jest ze swoim synem Brandonem Cronenbergiem, a część widzów uważa nawet, że młodszy z reżyserów przejął już pałeczkę mistrza.
Z tego artykułu dowiesz się:
- Kim jest David Cronenberg i dlaczego uznawany jest za mistrza body horroru.
- Które filmy przyniosły mu światową sławę i największe nagrody.
- Dlaczego Brandon Cronenberg bywa porównywany do ojca i skąd opinie, że może być od niego lepszy.
David Cronenberg - mistrz body horroru
David Cronenberg to kanadyjski reżyser filmowy i telewizyjny, scenarzysta, a okazjonalnie również aktor. Od lat uznawany jest za jednego z najważniejszych twórców światowego kina grozy i fantastyki naukowej. Szczególne miejsce zajmuje w historii body horroru, nurtu ukazującego deformację ciała, biologiczne przemiany i wpływ technologii na człowieka. W swoich filmach wielokrotnie przedstawiał niepokojące relacje między ludzką psychiką, seksualnością, nauką oraz maszynami. Charakterystyczny styl Cronenberga wyróżniał chłodny klimat, odważne obrazy i zainteresowanie ludzkimi obsesjami. Jego twórczość przez lata budziła zarówno zachwyt krytyków, jak i kontrowersje wśród widzów.
Rozwiąż quiz. Jesteś mistrzem, jeśli zgarniesz 100 proc. punktów! Dalszą część artykułu znajdziesz pod quizem...
Quiz: Te filmy z 2001 roku podbiły serca Polaków. Wstyd mieć mniej niż 13 punktów [Quiz]
David Cronenberg urodził się 15 marca 1943 roku w Toronto. Studiował na Uniwersytecie Toronto, gdzie początkowo interesował się literaturą i naukami ścisłymi. Już podczas studiów zaczął realizować krótkie filmy eksperymentalne. W latach 70. stworzył swoje pierwsze pełnometrażowe produkcje, które szybko zwróciły uwagę miłośników kina grozy. Debiutował filmem „Stereo”, a następnie nakręcił między innymi „Zbrodnie przyszłości”. Rozpoznawalność przyniosły mu później „Dreszcze” oraz „Wściekłość”, w których rozwijał motywy mutacji, epidemii i psychicznego niepokoju.
Dlaczego Brandon Cronenberg bywa porównywany do ojca?
W kolejnych latach Cronenberg stworzył wiele filmów uznawanych dziś za klasykę gatunku. Wśród nich znalazły się „Skanerzy”, „Wideodrom”, „Nierozłączni” oraz „Crash: Niebezpieczne pożądanie”. Prawdziwym przełomem okazała się jednak „Mucha” z 1986 roku z Jeffem Goldblumem w roli głównej. Produkcja odniosła wielki sukces kasowy, zdobyła Oscara za najlepszą charakteryzację i fryzury, a reżyser otrzymał możliwość realizowania w pełni autorskich projektów.
Do najbardziej kontrowersyjnych dzieł Cronenberga należy także „Nagi lunch” z 1991 roku, będący swobodną adaptacją powieści Williama S. Burroughsa. W późniejszych latach tworzył również filmy bardziej dramatyczne, między innymi „Historia przemocy” i „Wschodnie obietnice”. W 2018 roku podczas 75. Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Wenecji otrzymał Honorowego Złotego Lwa za całokształt twórczości.
Syn reżysera, Brandon Cronenberg, również związał swoje życie z kinem. Kanadyjski twórca pracuje jako reżyser i scenarzysta, a w swoich produkcjach często porusza podobne tematy co ojciec. Rozgłos przyniosły mu filmy „Zaraźliwi”, „Possessor” oraz „Infinity Pool”. W jego twórczości pojawiają się motywy związane z manipulacją ludzkim ciałem, utratą tożsamości i wpływem technologii na psychikę człowieka. Krytycy oraz widzowie często porównują jego styl do filmów Davida Cronenberga, wskazując na podobny klimat i zainteresowanie body horrorem. Część odbiorców uważa, że Brandon tworzy bardziej współczesne i intensywne wizualnie kino, lepiej trafiające do młodszej publiczności. Inni podkreślają jednak, że to David Cronenberg pozostaje twórcą, który wyznaczył kierunek dla całego gatunku.
Wybrane filmy Davida Cronenberga
- „Stereo” (1969)
- „Dreszcze” (1975)
- „Skanerzy” (1981)
- „Wideodrom” (1983)
- „Mucha” (1986)
- „Crash: Niebezpieczne pożądanie” (1996)
- „Historia przemocy” (2005)
Źródło: Radio ZET/ Wikipedia